मदालसा

उपदेश मदालसा देहो निर्मिला कैसा | आलासी कवण्या वाटा मातेचिया गर्भवासा |

जो पंथ वोखटा रे पचलासी कर्म कोठा | अविचार बुद्धी तुझी पुत्रराया अदटा ||१||

पर्ये दे मदालसा सोहं जो जो रे बाळा | निजध्यानी निज पां रे लक्ष लागों दे डोळा |

निज तें तुं विसरलासी होसी वरपडा काळा ||धृ||

नवमास कष्टलासी दहाव्याने प्रसूत झाली | येंताची कर्म जाड तुझी मान अडकली |

आकांतु ते जननिये दु:खे धाय मोकली | स्मरें त्या हरिहरा ध्यायी श्रीकृष्ण माऊली ||३||

उपजोनि दुर्भर रे मायबापा झालासी | वाढविती थोर आशा थोर कष्टी सायासी |

माझें माझें म्हणोनियां झणीं वायां भुलसी | होणार जाणार रे जाण नका गुंफो भवपाशीं ||४||

हा देहो नाशिवंत मळमुत्रांचा बांधा | वरी चर्म घातलें रे कर्म कीटकांचा सांदा |

रवरव दुर्गंधी रे अमंगळ तिचा बांधा | स्मरे त्या हरिहरा शरण जाई गोविंदा ||५||

या देहाचा भंरवसा पुत्रा न धरावा ऐसा | माझें माझें म्हणोनियां बहु दु:खाचा वळसा |

बहुत ठकियेले मृगजळाच्या आशा | तृष्णा सांडूनियां योगी गेले वनवासा ||६||

या पोटाकारणे रे काय न करिजे एक | यालागीं सोय धरीं रे तिहीं भुलविले लोक |

ठाईचें नेमियेलें त्यांचें आयुष्य भविष्य | लल्लाटी ब्रह्मरेखा नेणती ते ब्रह्मादिक ||७||

जळींची जळचरें रे जळींचीयां रमती | भुलली तीं बापुडीं रे ते कांहीं नेणती |

जंव नाहीं पुरली रे त्यांची आयुष्य प्राप्ती | वरीं घालुनि भोंवरजाळें बापा तयातें गिवसिती ||८||

पक्षिणी पक्षिया रे निरंजनी ये वनीं | पिलिया कारणें रे गेली चराया दोन्ही |

अवचिती सांपडली पारधियालागुनी | गुंतुनिया मोहोपाशीं प्राण त्यजिती दोन्ही ||९||

मृग हा चारीयारे अतिमानें सोकला | अविचार बुद्धी त्याची परतोनी मागुता आला |

तंव त्या पारधियानें गुणी बाणु लाविला | आशा रे त्यजुनियां थिता प्राणा मुकला ||१०||

अठराभार वनस्पती फुलीं फळीं वोळती | बावी त्या पोखरणी नदी गंगा वाहती |

ज्या घरी कुलस्त्रिया राज्य राणीव संपती | हे सुख सांडोनिया कासया योग सेविती ||११||

हे सुख सांडोनिया कोण फळ तयासीं | कपाट लंघुनियां योगी ध्याती कवणासी |

योग तो मज सांग कवण ध्यान मानसीं | सर्वत्र गोविंदू रे हृदयीं ध्याईं हृषीकेशी ||१२||

इतुकीया उपरी रे पुत्रा घेईं उपदेशु | नका भुलों येणें भ्रमें जीवित्वाचा होईल नाशु |

क्षीरा निरा पारखीं रे परमात्मा राजहंसु | निर्गुण निर्विकार पुत्रा सेविं ब्रह्मरसु ||१३||

इतुकीया उपरी रे पुत्र मातें विनविता झाला | संसार सोहळा हा थोर कष्टी जोडला |

पंचभूतें निवती येथें म्हणोनि विश्रामु केला | वोखटा गर्भवासु कवण्या कार्या रचिला ||१४||

गर्भीची यातना रे पुत्रा ऐकें आपुल्या कानी | येतां जातां पंथे सांगातें नाहीं रे कोणी |

अहंभावो प्रपंचु पुत्रा सांडी रे दोन्ही | चौऱ्यांशी जीवयोनी प्रवर्तले मुनिजन तत्क्षणी ||१५||

वाहतां महापुरी रे पुत्रा काढिलें तुज | राक्षिलासी प्रसिद्ध सांपडलें ब्रह्मबीज |

मग तुज ओळखी नाहीं कां रे नेणसी निज | आपेआप सद्गुरू कृपा करील सहज ||१६||

उपजत रंगणा रे पुत्रा तुवां जावें वना | बैसोनि आसनीं रे पाहें निर्वाणीच्या खुणा |

प्राणासी भय नाहीं तापत्रयचारणा | मग तुज सौरसु पहा रे परब्रह्मीच्या खुणा ||१७||

बैसोनि आसनीं रे पुत्रा दृढ होईं मनीं | चेववी तू आपणापे चेतवी तें कुंडलिनी |

चालतां पश्चिम पंथे जाई चक्र भेदुनि | सतरावी जीवनकळा पाहें आत्मा हा चिंतुनी ||१८||

मग तू देखिसी त्रिभुवन स्वर्ग मृत्यू पाताळ | नको भुलों येणें भ्रमें सांडीं विषय पाल्हाळ |

आपणापें देखे पां रे स्वरूप नाहीं वेगळें | परमात्मा व्यापकू रे पहा परब्रह्म सांवळे ||१९||

इतुकिया उपरी रे पुत्र तो विनवी जननी | परियेसी माउलिये संतोषलो तत्क्षणी  |

इंद्रायणी महातटी विसांवलो श्रीगुरुचरणी | बोलियेले ज्ञानदेव संतोषलो वो मनी ||२०|| 

updesh madalasa deho nirmila kaisa ha deh deha nashivant malamutracha bandha dnyanadev