विचार करिती बैसोनि गौळणी | ज्या कृष्णकामिनी कामातुरा ||१||
एकांतीं एकल्या एकाच सुखाच्या | आवडती त्यांच्या गोष्टी त्याला ||धृ||
तर्कवितर्किनी दुराविल्या दुरी | मौन त्या परी चोरी आरंभिली ||३||
कुशळा कवित्या कथित्या लोभिका | त्याही येथें नका आम्हापाशी ||४||
बोलक्या वाचाळा कृष्ण रता नाहीं | त्यां चोरोनी तिहीं खेट केली ||५||
भेऊनियां जना एकीं सवा झाल्या | वाती विझविल्या दाटो बळें ||६||
कृष्णसुख नाहीं कळले मानसीं | निंदिती त्या त्यासी कृष्णरता ||७||
तो नये जवळी देखोनि कोल्हाळ | म्हणऊनि समेळ मेळविला ||८||
अंतरीं कोमळा बाहेरीं निर्मळा | तल्लीन त्या बाळा कृष्णध्यानी ||९||
हरिरूपी दृष्टी कानीं त्याची गोष्टी | आळंगिती कंठी एकाएकीं ||१०||
न साहे वियोग करिती रोदना | भ्रमिष्ट भावना देहाचिया ||११||
विसरल्या मागें गृह सुत पती | अवस्था या चित्ती गोविंदाची ||१२||
अवस्था लागोनि निवळचि ठेल्या | एकाएकीं झाल्या कृष्णरूपा ||१३||
कृष्ण म्हणऊनि देती आलिंगन | विरहताप तेणें निवारेना ||१४||
ताप कोण वारी गोविंदावाचूनि | साच तो नयनीं न देखतां ||१५||
न देखतां त्यांचा प्राण रिघों पाहे | आजी कामा सये उशीर केला ||१६||
रित्या ज्ञानगोष्टी तया नावडती | आलिंगन प्रीती कृष्णाचिया ||१७||
मागें आम्ही कांहीं चुकलों त्याची सेवा | असेल या देवा राग आला ||१८||
आठविती मागें पापपुण्यदोष | परिहार एकीस एक देती ||१९||
अनुतापें झाल्या संतप्त त्या बाळा | टाकिती विव्हळा धरणी अंग ||२०||
जाणोनी चरित्र जवळीच होता | आली त्या अनंता कृपा मग ||२१||
होऊनि प्रगट दाखविलें रूप | ताप त्रयताप निवविलें ||२२||
निवाल्या देखोनि कृष्णाचें श्रीमुख | शोक मोह दु:ख दुरावला ||२३||
साच भाव त्यांचा आणूनियां मना | आळंगितो राणा वैकुंठीचा ||२४||
हरी अंग संगे हरिरूप झाल्या | बोलों विसरल्या तया सुखा ||२५||
व्यभिचार भावें भोगिलें अनंता | वर्तोनी असतां घराचारी ||२६||
सकळां चोरोनी हरी जयां चित्ती | धन्य त्या नांदती तयामध्यें ||२७||
उणे पुरे त्यांचे पडो नेदी काही | राखे सर्वा ठाई देव तयां ||२८||
न कळे लाघव ब्राम्हदिका माव | भक्तिभावे देव केला तैसा ||२९||
तुका म्हणे त्यांचा धन्य व्यभिचार | साधिलें अपार निजसुख ||३०||
vichar karati kariti baisoni gaulani gavalani jya krushna krishna kamini kamatura
No comments:
Post a Comment